«صفی الدین اورموی» یکی از برجسته‌ترین موسیقیدانان، خوشنویسان و نظریه‌پردازان موسیقی در تاریخ ایران است که آثار ارزشمندی از خود به یادگار گذاشته و البته تأثیر شگرفی نیز بر موسیقی ایرانی و اسلامی گذاشته است

جاه‌طلبی ژئوپولیتیکی ترکیه دیگر صرفاً به مرزهای خاورمیانه محدود نیست، بلکه تا اعماق قفقاز، آسیای مرکزی و سواحل دریای خزر گسترش یافته است. رؤیای دیرینه‌ای که در ادبیات سیاسی ترکیه از آن با عنوان «جهان ترک» یا پروژه‌ی «توران» یاد می‌شود

خاک قفقاز پرورش‌دهنده ارکانی چون نظامی گنجوی و خاقانی شروانی است؛ اما صدها شاعر دیگر نیز هستند که میراث آن‌ها به واسطه تغییر الفبا و زبان ملی در دوران حکومت‌های کمونیستی، از دسترس نسل‌های جدید در ایران فرهنگی دور مانده است

در جنگ کریدورها، بازیگران به دنبال کسب قدرت، نفوذ و برتری در سطح جهانی هستند و از ابزارهای مختلفی مانند سرمایه‌گذاری، دیپلماسی و حتی قدرت نظامی برای رسیدن به اهداف خود استفاده می‌کنند.

آنچه امروز تحت لوای ایدئولوژی «پان‌ترکیسم» در ایران و برخی مناطق همجوار مشاهده می‌شود، نه پاسداری از این میراثِ عاطفی، بلکه حرکتی خزنده برای جایگزینی «زبانِ مادری» با یک مفهوم برساخته و مهندسی‌شده به نام «زبانِ مادر» است

سیاست خارجی ترکیه در قبال بحران سوریه، طی یک دهه گذشته، از یکی از تهاجمی‌ترین دوران‌های خود به وضعیتی رسیده است که می‌توان آن را «بن‌بست استراتژیک» نامید

فوتبال ایران که از منظر کیفیت فنی، زیرساختی و درآمدهای عملیاتی فرسنگ‌ها با استانداردهای جهانی فاصله دارد، به ناگاه به بستری برای «دلارسوزی» هلدینگ‌های بزرگ پتروشیمی و صنایع معدنی تبدیل شده است

آنگاه که دیدگاه‌های قومیت‌گرا بر این موج تیره سوار شوند و از آب گل‌آلود، ماهی خویش برگیرند، شایستۀ کشوری با تمدن‌سازی اسلامی و باشکوه ایران نخواهد بود.

فوتبال، به دلیل دربرگیری توده‌های عظیم مردم، توانایی منحصربه‌فردی در ایجاد «همبستگی اجتماعی» دارد. با این حال، می‌تواند به تیغی دو لبه تبدیل شود؛ جایی که میدان مسابقه، به‌جای محلی برای وحدت، به بستری برای بازتولید شکاف‌های قومی تبدیل می‌گردد.

جست‌وجوی هویت، تلاشی طبیعی برای شناخت خویشتن و پیوند با گذشته‌ای است که فرد را به تبار، زبان و فرهنگی خاص متصل می‌کند. این میل به خودشناسی نه تنها مذموم نیست، بلکه می‌تواند مایه غنای فرهنگی یک سرزمین متکثر باشد