در جمع دانشجویی ما که به یک اردوی چند روزه رفته بودیم از تمام ایران نماینده بود... که در این میان ​ابوالفضل، یکی از دانشجویان، بلند گفت: «این فارس‌ها همه را زیر سلطه‌ی خود گرفته و زبان فارسی را به ما تحمیل کرده‌اند.»

این روزها صداهایی از گوشه و کنار شنیده می‌شود که با ادبیاتی آشنا اما محتوایی بیگانه، سخن از «لزو‌م بازنگری در شیوه‌ی اداره‌ی اقوام در ایران» به میان می‌آورند. اما پشت این سخنان، ردّی از نسخه‌های بیگانگان دیده می‌شود!!

اکرم امام‌اوغلو، شهردار سابق استانبول و رقیب برجسته‌ی حزب حاکم عدالت و توسعه (AKP) و شخص اردوغان در انتخابات ریاست جمهوری ترکیه به ظن جاسوسی مورد بازجویی قرار خواهد گرفت.

پاسخ به یک سوال؛ «آیا ایدئولوژی قومی که در میان قشر روشنفکر آذربایجانی در ایران مطرح می‌شود، مبتنی بر اصالت قومی آذربایجانی‌ها و طرد قوم‌های دیگر است؟ آیا آنها در پی تجزیه‌طلبی هستند؟»

هرگونه قوم‌گرایی افراطی که در قالب پان تعریف می‌شوند، اعم از پان‌کردیسم و پان‌ترکیسم و... برای امنیت ملی، وحدت ملی و همزیستی مسالمت‌آمیز اقوام، تیره‌ها و گروه‌های زبانی مختلف در ایران بسیار زیان‌آور و مخرب است و باید به صراحت محکوم شود

برخی کشورها دارای یک زبان محوری هستند که نقش زبان ملی و زبان رسمی را ایفا می‌کند. ایران از جمله معدود کشورهایی در جهان است که چنین یگانگی زبانی را تجربه می‌کند؛ جایی که زبان فارسی، پیونددهنده عمیق گذشته تاریخی با حال و آینده است.

حفظ استقلال، تأمین امنیت ملی و ارتقای جایگاه منطقه‌ای و بین‌المللی برای ایران، با چالش‌های ساختاری و تهدیدات بیرونی مضاعفی مواجه است. اقتدار ملی در چارچوب فکری نظام، نه صرفاً مجموعه‌ای از مؤلفه‌های سخت‌افزاری، بلکه ترکیبی هم‌افزا از قدرت سخت، قدرت نرم و قدرت هوشمند است.

دولت ترکیه به تازگی فرمانی را صادر کرده است که طی آن دارایی‌های ایران و اشخاص و نهادهای وابسته به آن مسدود خواهد شد. این تصمیم ناگهانی و ضدایرانی، نه تنها بازتابی از فشارهای فزاینده بین‌المللی است، بلکه نشان‌دهنده یک چرخش استراتژیک در سیاست خارجی ترکیه است.

اخیراً گزارش‌های رسانه‌ای، از جمله گزارشی در شبکه ۱۲ رژیم صهیونیستی، به پدیده‌ای شگفت‌آور و در عین حال نگران‌کننده برای رژیم اشاره کرده‌اند؛ همکاری برخی از شهروندان ساکن در سرزمین های اشغالی، که اغلب یهودی هستند، با سرویس‌های اطلاعاتی ایران برای جاسوسی

غلامحسین بنان یک هنرمند تمام‌عیار بود که با خلاقیتش گنجینه‌ای بی‌بدیل را برای موسیقی ایرانی به ارمغان گذاشت. جایگاه او در موسیقی ایران، فراتر از یک هنرمند برجسته، جایگاهی استثنایی است؛ او پلی میان سنت و نوآوری، میان دل مردم و اوج هنر بود