تحریم‌های گسترده غرب علیه روسیه پس از بحران اوکراین و فشارهای اقتصادی مداوم بر ایران، این دو قدرت منطقه‌ای را به سمت بازتعریف مسیرهای تجاری و استراتژیک خود سوق داده است

همسویی ایران، چین و روسیه در مواجهه با سیاست‌های یکجانبه‌گرایانه غرب، به یک ضرورت عملیاتی تبدیل شده است که منافع امنیتی و اقتصادی هر سه کشور را در محورهای استراتژیک قفقاز و آسیای مرکزی تضمین می‌کند.

در حالی که روایت رایج از فعالیت‌های آمریکا در قفقاز، با تمرکز بر جمهوری آذربایجان، عمدتاً در چارچوب انتقال انرژی از باکو به غرب تعریف می‌شود، اما تحلیل عمیق‌تر شواهد و روندهای میدانی، تصویری پیچیده‌تر و چندوجهی را نمایان می‌سازد.

نمایش‌دهی قدرت نظامی چین در رژه، نشان‌دهنده تحولی ژرف در معماری قدرت جهانی است. و در روزهایی که گروه هفت و حتی گروه ۲۰ پیش از این نمادهای نظم بین‌المللی شکل‌گرفته در قرن بیستم به شمار می‌رفتند اکنون رقابت بر سر رهبری جهانی وارد فازی تازه شده است

حملات اخیر روسیه به زیرساخت‌های شرکت دولتی نفت جمهوری آذربایجان (SOCAR) در بندر اودسا، تقابل ژئوپلیتیک میان مسکو و باکو را به شکل خطرناکی تشدید کرده است. این حملات که منجر به انهدام کامل یک پایانه بزرگ نفتی شد، اوج یک کارزار نظامی هدفمند بود

دالان زنگزور، که قرار بود تحت نظارت روسیه باشد، به یکی از نقاط کانونی اختلاف تبدیل شده است. ارمنستان و جمهوری آذربایجان هر دو به دنبال کاهش نقش روسیه در این مسیر تجاری مهم هستند که بخشی از کریدور میانی تجارت بین چین و اروپا محسوب می‌شود

گروه سیاسی/ جعفری: غربی‌ها از افزایش سطح روابط اقتصادی و نظامی ایران و روسیه به شدت عصبانی هستند. در حالی که آن‌ها ایران را که بزرگ‌ترین شریک تجاری‌شان بود رها کردند، حتما انتظار داشته‌اند که ایرانی‌ها دست بسته بنشینند و هیچ اقدامی برای بهتر شدن وضعیت خود نکنند. اما آنچه جالب است، روابط اقتصادی و […]

گروه سیاسی: پلتفرم شورای اروپا برای حفاظت و ایمنی روزنامه‌نگاران، همراه با فدراسیون بین‌المللی و اروپایی روزنامه‌نگاران (IFJ/EFJ) و سایر سازمان‌های همکار، گزارش سالانه ۲۰۲۴ را با عنوان «گزارش آزادی رسانه در اروپا ۲۰۲۴: مقابله با فشارهای سیاسی، اطلاعات نادرست و تضعیف استقلال رسانه‌ها» در تاریخ ۵ مارس در بروکسل، بلژیک منتشر کرد.طبق این گزارش […]

گروه گزارش: علت اینکه روسیه در این ماجرا خیلی صریح و جدی عمل می‌کند این است که فرصت‌های قبلی را از دست دادند و راهبرد مناسبی نداشتند.

گفتنی است که ايروان در پايان جنگ دوم روسيه با ايران و طبق قرارداد ننگین تركمن چاي (سال 1828) از ايران جدا و به روسيه داده شد.