در میان نام‌های جغرافیایی ایران، کمتر واژه‌ای به اندازه‌ی «آذربایجان» موضوعِ مناقشه و گفت‌وگو بوده است. و پرسش محوری آن است که این واژه از کجا آمده و چه معنایی دارد؟ آیا ریشه‌ی آن ایرانی است یا همان‌گونه که برخی مدعی‌اند، شکلی ترکی و متأخر از واژه‌ی دیگر است؟

با خروج روسیه از صحنه‌ی جنگ جهانی، نیروهای این کشور در شمال ایران و قفقاز دچار فروپاشی شد و در این شرایط، مردمان قفقاز ـ شامل گرجی‌ها، ارامنه و مسلمانان ـ که دیگر سلطه‌ی روس را بر فراز سر خود نمی‌دیدند، برای اعلام جدایی از امپراتوری روسیه، اقدام به تشکیل فدراسیونی مشترک کردند.

باکو قصد دارد بزرگ‌ترین پایگاه نظامی ناتو در قفقاز جنوبی را در خاک خود احداث کند. این تحول، اگرچه هنوز در مرحله‌ی اعلام رسانه‌ای است، اما می‌توان از آن به‌عنوان نقطه‌ی عطفی تازه در بازتعریف موازنه‌ی قدرت در قفقاز یاد کرد.

مبحث اصلی ما با سه تن از دانشجویان دانشگاه تبریز این بود: «در شرایطی که دشمن به جای درگیری نظامی مستقیم، به دنبال تضعیف از طریق جنگ ترکیبی (هیبریدی) است، نقش حیاتی وحدت ملی در مواجهه با این استراتژی چیست؟»

اعتراضات اخیر واکنشی طبیعی و منطقی به شرایط سخت اقتصادی است. اما نکته مهم نحوه بهره‌برداری‌های سیاسی و رسانه‌ای از آن است که لزوم تحلیل دقیق و عمیق این رویدادها را بیش از پیش نمایان می‌کند.

سیاست خارجی ترکیه در قبال بحران سوریه، طی یک دهه گذشته، از یکی از تهاجمی‌ترین دوران‌های خود به وضعیتی رسیده است که می‌توان آن را «بن‌بست استراتژیک» نامید

آنگاه که دیدگاه‌های قومیت‌گرا بر این موج تیره سوار شوند و از آب گل‌آلود، ماهی خویش برگیرند، شایستۀ کشوری با تمدن‌سازی اسلامی و باشکوه ایران نخواهد بود.

سفر رجب طیب اردوغان به تهران در برهه کنونی، تنها یک دیدار دیپلماتیک روتین نیست؛ بلکه واکنشی معنادار به ائتلاف‌های نوظهوری است که موازنه قوا را در مرزهای آبی و خاکی ترکیه تهدید می‌کنند.

ترکیه در سال‌های اخیر تلاش کرده همزمان در دو جبهه‌ی متضاد امتیازگیری کند؛ از سویی به عنوان عضو کلیدی ناتو، خود را متحد استراتژیک غرب نشان می‌داد و از سوی دیگر، با چرخشی ناگهانی به سمت کرملین، عمیق‌ترین پیوندهای نظامی و انرژی را با روسیه برقرار می‌ساخت

اگر مردم آذربایجان نمی‌خواستند، کار ارتش مرکزی برای درهم کوبیدن عوامل فرقه دموکرات آذربایجان بسیار سخت و پیچیده بود و اگر مردم در کنار ارتش سرخ و پیشه‌وری قرار می‌گرفتند، هیچ نیرویی نمی‌توانست اراده آنان را خدشه‌دار کند!