بعد از استقلال این جمهوری کوچک در شمالغرب ایران، تهران را باید جزو اولین دولت‌هایی دانست که استقلال این کشور را به رسمیت شناخت. از آن زمان تاکنون، روابط تهران و باکو دوره‌های متنوعی از همکاری، سردی، و گاه تنش را تجربه کرده است.

اعلام «عادی‌سازی کامل» روابط باکو و مسکو نشان‌دهنده‌ی یک چرخش ژئوپلیتیکی مهم در قفقاز جنوبی است. مناسبات دو کشور که در پی سرنگونی هواپیمای مسافربری آذربایجان توسط موشک روسی به پایین‌ترین سطح خود رسیده بود، اکنون به یک «همکاری ائتلافی» تبدیل شده است

در فضایِ پرآشوبِ جهانی که دشمنِ حیله‌گر با بهره‌گیری از تمامیِ ابزارهایِ رسانه‌ای و فشارهایِ اقتصادی، در پیِ شکاف افکنی در بدنه‌یِ ملت و مسئولان است، درکِ این حقیقت که اتحادِ مقدس نه یک شعارِ تزئینی، بلکه اصولی‌ترین ابزارِ بقا و پیشرفتِ کشور است، بیش از پیش ضرورت می‌یابد.

دالان موهوم زنگزور که این روزها با عنوان جدید تریپ خودنمایی می‌کند محدودیت‌های ژئوپلیتیکی درخور اعتنایی برای کشورمان ایجاد می‌کند و با منافع استراتژیک ایران در تضاد جدی است

همبستگی اجتماعی و اشتراک در ارزش‌ها، به ملت‌ها توانایی عبور از طوفان‌ها را می‌دهد و بقا و توسعه‌ی آن‌ها را در دهکده جهانی تضمین می‌کند. و این ضرورتِ حیاتی در دنیای امروز، دقیقاً همان حقیقتی است که حکیم فردوسی قرن‌ها پیش آن را در تار و پود شاهنامه تنید

در شعر معجز شبستری (چه فارسی و چه آذری) مفاهیمی همچون ایران دوستی، علاقه به تاریخ و فرهنگ ایران، لزوم مدرن شدن کشور، سواد آموزی مردم و پیشرفت حضور ملموسی دارد. یادداشت زیر از «علی عجمی» در خصوص معجز شبستری بسیار خواندنی است.

ورزش زورخانه‌ای با قدمت بیش از ۳۰۰۰ سال، به مجموعه‌ای از حرکات ورزشی، رزمی و آئینی گفته می‌شود که در ابتدا برای آموزش جنگجویان در ایران باستان استفاده می‌شد. این ورزش در محیطی خاص به نام زورخانه انجام می‌شود

در بسیاری از جوامع جنگ‌ها به عنوان بستری برای تقویت وحدت ملی عمل کرده‌اند. در این مطلب تلاش می‌شود تا به بخشی از این همبستگی و حس مشارکت عمومی در میان مردم و جناح‌های مختلف سیاسی، که در نتیجه‌ی حملات اخیر آمریکا و اسرائیل پدید آمد، اشاره شود.

تبریز با پیشینه‌ای چند هزار ساله و به‌دلیل موقعیت جغرافیایی خاص خود، نقش مؤثری در تحولات فرهنگی، اقتصادی و معماری ایران ایفا کرده است. تنوع سبک‌های معماری در تبریز از دوران قبل از اسلام تا دوران قاجار و عصر معاصر، نمایانگر تحولات اجتماعی و تاریخی این منطقه است.

غرب آسیا دهه‌هاست که تحت تأثیر پاردایم «امنیت وارداتی» قرار دارد. این منطقه همواره به عنوان کانون بحران بازنمایی شده است. با این حال، تحلیل روندهای نوین ژئوپلیتیک نشان می‌دهد که بقا، توسعه و حفظ ثبات کلان در این پهنه در گرو همگرایی و وحدت منطقه‌ای است.