قوم‌گرایی به مثابه‌ی ایدئولوژی که بر تمایز نژادی، زبانی یا فرهنگی تاکید دارد، در ایران همواره به یکی از چالش‌های مهم اجتماعی و سیاسی تبدیل شده است. هرگونه قوم گرایی افراطی برای همزیستی مسالمت‌آمیز گروه‌های زبانی مختلف در ایران بسیار مخرب است

هنگامی که «هویت ملیِ جامع» تحت فشار «هویت‌های قومیِ انزواطلب» قرار می‌گیرد، ملت از یک پیکره‌ی واحد به تکه‌های پراکنده‌ای از گروه‌های رقیب تبدیل می‌شود که به جای هم‌افزایی، در مسیر قوم‌گرایی و تخریب یکدیگر حرکت می‌کنند.

پروژه تریپ که قرار بود پل ارتباطی میان آسیای مرکزی و اروپا باشد، اکنون در میانه‌ی تلاطم‌های ژئوپلیتیک، در تقابل میان سه قدرت بزرگ ایالات متحده، روسیه و ایران، گرفتار شده است.

روابط میان باکو و آنکارا، سال‌هاست که بر پایه‌ی شعار «یک ملت، دو دولت»، بنا شده است. اما تنش‌های اخیر میان حزب حاکم جمهوری آذربایجان و جریان‌های سیاسی حاکم در ترکیه، لایه‌های پنهانی از یک شکاف عمیق را نمایان کرده است

تاریخ ایران، روایتی پیوسته از ایستادگی در برابر ناملایمات است و در این میان، تبریز و آذربایجان، نه تنها یک نقطه جغرافیایی، بلکه نمادِ «عزت ملی» و «خط مقدمِ صیانت» از این سرزمین بوده‌اند

رجب طیب اردوغان، نه یک رهبر، که یک پدیده‌ی سیاسی در تاریخ ترکیه مدرن است. او بیش از دو دهه است که شریانهای قدرت در این کشور را در اختیار دارد و با وجود تمام بحرانهای اقتصادی و فشارهای بین المللی و مشکلات داخلی همچنان بر مسند قدرت باقی مانده است

جنگ ۴۴ روزه در سال ۲۰۲۰ میان باکو و ایروان، فقط یک تغییرِ مرزی ساده در قفقاز نبود؛ بلکه برای ایران، به معنایِ تغییرِ قواعدِ بازی در یکی از حساس‌ترین همسایگی‌هایش بود. پس از آن روزها، تهران ناگهان خود را در میانه‌ی میدانی دید که در آن، مهره‌ها با سرعتی غیرمنتظره جابه‌جا می‌شدند

"شاه اسماعیل صفوی" نه تنها بنیان‌گذار سلسله‌ای قدرتمند شد، بلکه "ایران پس از اسلام" را به معنای واقعی کلمه بازسازی کرد و آن را پس از قرن‌ها چندپارگی و سلطه بیگانگان، به وحدت، استقلال و اقتدار بازگرداند

در حالی که امپراتوری صفوی درگیرِ بی‌ثباتی‌های داخلیِ پس از مرگ شاه تهماسب اول بود، دولت عثمانی تهاجمِ بزرگی را سازماندهی کرد. تبریز، به عنوان پایتختِ پیشین و قلبِ اقتصادی و فرهنگیِ فلات ایران، نخستین هدفِ این لشکرکشیِ بزرگ بود.

آنکارا در تلاش است با اتخاذ رویکردی مبتنی بر «اعتدالِ مدیریت‌شده» و حمایت از نیروهای جدید در سوریه، ثبات مرزهای شمالی خود را تضمین کرده و از نفوذ رقیبان منطقه‌ای جلوگیری کند. با این حال، این استراتژی با خطر شکست مواجه است