اعتراضات داخلی در ایران طی ماه‌های گذشته، نه تنها در محافل داخلی، بلکه در اتاق‌های فکر و مراکز سیاست‌گذاری قدرت‌های بزرگ جهانی، به ویژه آمریکا و رژیم صهیونیستی، به عنوان یک نقطه عطف و فرصتی طلایی برای پیشبرد اهداف ژئوپلیتیک نگریسته می‌شد

تجربه‌های تاریخی نشان می‌دهد هرگاه انسجام اجتماعی تقویت شده، جامعه توانسته از بحران‌ها عبور کند؛ اما هر زمان که شکاف‌ها عمیق شده‌اند، راه برای نفوذ دشمنان و تضعیف بنیان‌های قدرت ملی هموار شده است

باکو قصد دارد بزرگ‌ترین پایگاه نظامی ناتو در قفقاز جنوبی را در خاک خود احداث کند. این تحول، اگرچه هنوز در مرحله‌ی اعلام رسانه‌ای است، اما می‌توان از آن به‌عنوان نقطه‌ی عطفی تازه در بازتعریف موازنه‌ی قدرت در قفقاز یاد کرد.

مبحث اصلی ما با سه تن از دانشجویان دانشگاه تبریز این بود: «در شرایطی که دشمن به جای درگیری نظامی مستقیم، به دنبال تضعیف از طریق جنگ ترکیبی (هیبریدی) است، نقش حیاتی وحدت ملی در مواجهه با این استراتژی چیست؟»

«صفی الدین اورموی» یکی از برجسته‌ترین موسیقیدانان، خوشنویسان و نظریه‌پردازان موسیقی در تاریخ ایران است که آثار ارزشمندی از خود به یادگار گذاشته و البته تأثیر شگرفی نیز بر موسیقی ایرانی و اسلامی گذاشته است

جاه‌طلبی ژئوپولیتیکی ترکیه دیگر صرفاً به مرزهای خاورمیانه محدود نیست، بلکه تا اعماق قفقاز، آسیای مرکزی و سواحل دریای خزر گسترش یافته است. رؤیای دیرینه‌ای که در ادبیات سیاسی ترکیه از آن با عنوان «جهان ترک» یا پروژه‌ی «توران» یاد می‌شود

خاک قفقاز پرورش‌دهنده ارکانی چون نظامی گنجوی و خاقانی شروانی است؛ اما صدها شاعر دیگر نیز هستند که میراث آن‌ها به واسطه تغییر الفبا و زبان ملی در دوران حکومت‌های کمونیستی، از دسترس نسل‌های جدید در ایران فرهنگی دور مانده است

در جنگ کریدورها، بازیگران به دنبال کسب قدرت، نفوذ و برتری در سطح جهانی هستند و از ابزارهای مختلفی مانند سرمایه‌گذاری، دیپلماسی و حتی قدرت نظامی برای رسیدن به اهداف خود استفاده می‌کنند.

آنچه امروز تحت لوای ایدئولوژی «پان‌ترکیسم» در ایران و برخی مناطق همجوار مشاهده می‌شود، نه پاسداری از این میراثِ عاطفی، بلکه حرکتی خزنده برای جایگزینی «زبانِ مادری» با یک مفهوم برساخته و مهندسی‌شده به نام «زبانِ مادر» است

سیاست خارجی ترکیه در قبال بحران سوریه، طی یک دهه گذشته، از یکی از تهاجمی‌ترین دوران‌های خود به وضعیتی رسیده است که می‌توان آن را «بن‌بست استراتژیک» نامید