آزمون بزرگ ملت ایران در این روزها، صرفاً مقاومت نظامی یا دیپلماتیک نیست، بلکه مهم‌تر از آن، حفظ و تعمیق وحدت و انسجام ملی در برابر دشمن است

آیا تغییر نام وزارت دفاع آمریکا به «وزارت جنگ» می‌تواند آغازی برای جنگ جهانی سوم باشد؟ و اینکه در صورت وقوع درگیری‌های گسترده، کانون‌های اصلی جنگ کجا خواهند بود؟ و آیا حمله به ایران و سناریوی «جنگ ۱۲ روزه» و همچنین جنگ روسیه و اوکراین را هم در این چارچوب می‌توان تحلیل کرد؟

تهدیدات رژیم صهیونیستی نسبت به حمله نظامی و از سوی دیگر تلاش رسانه‌های بیگانه برای برهم زدن انسجام داخلی، ما را به سوی یک واقعیت غیرقابل انکار سوق می‌دهد: لزوم تقویت اعتماد متقابل بین مردم و نظام در شرایط بحران

در سوم شهریور ۱۳۲۰ با ورود نیروهای شوروی از شمال و قوای انگلستان از جنوب، ایران به اشغال متفقین درآمد؛ واقعه‌ای که در دل آن حماسه‌ای بزرگ و کمتر شناخته‌شده از غیرت و میهن‌پرستی رقم خورد که شایسته بازخوانی است.

حملات اخیر روسیه به زیرساخت‌های شرکت دولتی نفت جمهوری آذربایجان (SOCAR) در بندر اودسا، تقابل ژئوپلیتیک میان مسکو و باکو را به شکل خطرناکی تشدید کرده است. این حملات که منجر به انهدام کامل یک پایانه بزرگ نفتی شد، اوج یک کارزار نظامی هدفمند بود

اطلاعیه وزارت اطلاعات مبنی بر کشف و انهدام یک تیم تروریستی که همه اعضای آن را بیگانگان تشکیل می‌داده‌اند، خبر مهمی است که باید در چارچوب سیاست‌های دفاعی و امنیتی کشور به آن با دقت نگریست.

در شرایطی که جنگ در غزه به ماه‌های پایانی دومین سال خود نزدیک می‌شود، نشانه‌های فرسایش سیاسی و بحران در ساختار قدرت اسرائیل بیش از هر زمان دیگری نمایان شده است

تغییرات سریع در سیاست خارجی ایروان، به‌ویژه نزدیکی آشکار دولت نیکول پاشینیان به ایالات متحده و فرانسه، نه‌تنها موازنه سنتی قدرت در منطقه را بر هم زده، بلکه به نظر می‌رسد صبر استراتژیک کرملین را نیز لبریز کرده است

در دل محله‌های قدیمی تبریز، کوچه‌ای باریک اما تاریخ‌ساز به نام «کوچه انجمن» وجود دارد که در سده‌ی گذشته، قلب تپنده‌ی نخستین تلاش‌های ایرانیان برای دموکراسی، عدالت و مشروطه بود

در نبرد میان ایران و رژیم صهیونیستی، یکی از برجسته‌ترین صحنه‌های دفاع ملی، نقش‌آفرینی مقتدرانه رزمندگان پدافند هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران بود