به درستی می‌توان شهریار را یکی از آگاه‌ترین میهن‌دوستان ایرانی دانست. ایران‌دوستی شهریار، یک رویکرد صرفاً احساسی یا محلی نبود؛ بلکه ریشه در فهم عمیق تاریخی و اعتقاد راسخ به پیوستگی فرهنگی و هویتی ایران داشت

در طول تاریخ، نفوذ عمیق فرهنگ ایرانی، که زبان فارسی را به زبان دیوان‌سالاری، شعر و عرفان بدل کرده بود، بر ساختار اجتماعی، هنری و مذهبی منطقه‌ی آناتولی، به‌ویژه در دوران امپراتوری عثمانی، سایه‌ای ماندگار افکنده است.

در میان نام‌های جغرافیایی ایران، کمتر واژه‌ای به اندازه‌ی «آذربایجان» موضوعِ مناقشه و گفت‌وگو بوده است. و پرسش محوری آن است که این واژه از کجا آمده و چه معنایی دارد؟ آیا ریشه‌ی آن ایرانی است یا همان‌گونه که برخی مدعی‌اند، شکلی ترکی و متأخر از واژه‌ی دیگر است؟

اصلاحیه مجلس جمهوری آذربایجان، که به بهانه ممنوعیت «اجبار کودکان به اعتقاد دینی» تصویب شده، در عمل به معنای ممنوعیت تربیت دینی کودکان بر اساس مبانی تشیع است و نشانه‌ای آشکار از سیاست سیستماتیک شیعه‌ستیزی در این کشور به شمار می‌رود.

یکی از این چهره‌های پرجدل تاریخ شفاهی، شخصیت «کوراوغلو» است؛ فردی که در روایت‌های مردمی آذربایجان، آناتولی و قفقاز، گاه قهرمان عدالت‌خواه و گاه راهزنی گستاخ و شورشی تصویر شده است...

«جم‌خانه»‌ها، نه تنها محل عبادت، بلکه مرکز آموزش اخلاق و پیوند اجتماعی علویان‌ هستند و چنین جایگاهی، جم‌خانه را در ذهن علویان معادل مسجد یا کلیسا قرار می‌دهد. اما وزارت شهرسازی ترکیه مصوبه‌ای منتشر کرد که جایگاه حقوقی جم‌خانه‌ها را به‌عنوان «مراکز فرهنگی» تعیین می‌کند!

چهار جوان تبریزی؛ بابک و امیرعلی، یکی فارغ‌التحصیل از یک دانشگاه‌ معتبرِ پایتخت و دومی فارغ التحصیل دانشگاه صنعتی سهند که متاسفانه همچنان در جست‌وجوی کار هستند! و افسانه و احمدرضا که هنوز با امید به آینده درس می‌خوانند؛ میهمان ما در یک کافه‌ی دنج در قلب کلانشهرِ زیبای تبریز بودند.

تجربه‌های تاریخی نشان می‌دهد هرگاه انسجام اجتماعی تقویت شده، جامعه توانسته از بحران‌ها عبور کند؛ اما هر زمان که شکاف‌ها عمیق شده‌اند، راه برای نفوذ دشمنان و تضعیف بنیان‌های قدرت ملی هموار شده است

مبحث اصلی ما با سه تن از دانشجویان دانشگاه تبریز این بود: «در شرایطی که دشمن به جای درگیری نظامی مستقیم، به دنبال تضعیف از طریق جنگ ترکیبی (هیبریدی) است، نقش حیاتی وحدت ملی در مواجهه با این استراتژی چیست؟»

خاک قفقاز پرورش‌دهنده ارکانی چون نظامی گنجوی و خاقانی شروانی است؛ اما صدها شاعر دیگر نیز هستند که میراث آن‌ها به واسطه تغییر الفبا و زبان ملی در دوران حکومت‌های کمونیستی، از دسترس نسل‌های جدید در ایران فرهنگی دور مانده است