همسویی ایران، چین و روسیه در مواجهه با سیاست‌های یکجانبه‌گرایانه غرب، به یک ضرورت عملیاتی تبدیل شده است که منافع امنیتی و اقتصادی هر سه کشور را در محورهای استراتژیک قفقاز و آسیای مرکزی تضمین می‌کند.

باکو و آلماتی، در حال تعمیق روابط خود با رژیم صهیونیستی هستند. این تحولات، که شامل سرمایه‌گذاری‌های کلان در حوزه انرژی و دسترسی به فناوری‌های پیشرفته نظامی و غیرنظامی می‌شود، نمایانگر یک تغییر ژئوپلیتیکی جدید در منطقه است

کنترل جریان آب توسط ترکیه و کاهش منابع آبی در کشورهای پایین‌دست، نه تنها امنیت غذایی و محیط‌زیست عراق و سوریه را تهدید می‌کند، بلکه پیامدهای زیست‌محیطی و امنیتی آن برای ایران نیز روبه‌افزایش است.

ایران سرزمین مردان دلاور است؛ از آریو برزن، سورنا، رستم، فردوسی، ابن‌مقفع، نظام‌الملک، شمس‌الدین علی و دیگران تا ستارخان به دوره زمانی مشروطه؛ که از وی تا امروز ادامه می‌یابد.

استراتژی «راه ترامپ» که هدف نهایی آن تثبیت نفوذ آمریکا در مسیرهای استراتژیک منطقه است، یکی از مهم‌ترین رویکردهای سیاست خارجی دولت واشنگتن در قفقاز محسوب می‌شود.

حمایت همه‌جانبه‌ی آمریکا از رژیم صهیونیستی، آینه‌ای از یک جنگ سردِ نوین میان آمریکا و چین است. جنگی که میدان اصلی آن دیگر اروپا نیست، بلکه غرب آسیا (خاورمیانه) است

روابط آنکارا و تل‌آویو که زمانی بر پایه منافع مشترک امنیتی، به‌ویژه در دوران جنگ سرد و مهار نفوذ شوروی، بنا شده بود، اکنون به نقطه‌ای رسیده است که عمق شکاف‌های ایدئولوژیک و ژئوپلیتیک آن‌ها به وضوح نمایان شده است

در بیست‌وششم آبان ماه ۱۳۲۴ دولت وقت ایران به صراحت نسبت به رفتار ارتش شوروی در استانِ آذربایجان اعتراض کرد و این اعتراض را به عنوان اقدامی رسمی در سطح بین‌المللی ثبت نمود.

در دهه‌های اخیر، آب به‌ویژه در خاورمیانه، از منبع حیات به عامل رقابت تبدیل شده است. اکنون که بسیاری از مناطق منطقه با خشکسالی و فروپاشی زیست‌محیطی روبه‌رو هستند، نگاه‌ها به ترکیه دوخته شده است؛

تغییر مسیر آشکار در روابط دیرینه و اغلب پیچیده میان ترکیه و رژیم صهیونیستی، اکنون از یک «اصطکاک دیپلماتیک» به یک «بحران استراتژیک» تبدیل شده که ابعاد آن از حوزه سیاسی فراتر رفته و مستقیماً امنیت ملی و توان نظامی ترکیه را هدف قرار داده است