در جنگ کریدورها، بازیگران به دنبال کسب قدرت، نفوذ و برتری در سطح جهانی هستند و از ابزارهای مختلفی مانند سرمایه‌گذاری، دیپلماسی و حتی قدرت نظامی برای رسیدن به اهداف خود استفاده می‌کنند.

فوتبال ایران که از منظر کیفیت فنی، زیرساختی و درآمدهای عملیاتی فرسنگ‌ها با استانداردهای جهانی فاصله دارد، به ناگاه به بستری برای «دلارسوزی» هلدینگ‌های بزرگ پتروشیمی و صنایع معدنی تبدیل شده است

اقتصاد ایران در نخستین روزهای زمستان ۱۴۰۴، در وضعیتی قرار گرفته است که دیگر نمی‌توان با واژگان معمول و آمارهای تقلیل‌یافته، عمق بحران معیشتی آن را توصیف کرد.

تحریم‌های گسترده غرب علیه روسیه پس از بحران اوکراین و فشارهای اقتصادی مداوم بر ایران، این دو قدرت منطقه‌ای را به سمت بازتعریف مسیرهای تجاری و استراتژیک خود سوق داده است

ایران نامی گره‌خورده با نفت و انرژی است. کشوری که بر روی یکی از بزرگترین ذخایر هیدروکربوری جهان نشسته است، علی‌القاعده باید صادرکننده بلامنازع فرآورده‌های نفتی از جمله بنزین باشد. اما واقعیتِ امروزِ خیابان‌ها و پالایشگاه‌های ایران، روایتی معکوس و نگران‌کننده را بازگو می‌کند.

کریدور خلیج فارس– دریای سیاه طرحی است که در سطحی بسیار فراتر از ترانزیت کالا تعریف می‌شود. این پروژه اتصال بندرعباس ایران را از طریق ارمنستان و گرجستان به بنادر دریای سیاه (و در نهایت اروپا) ممکن می‌سازد.

حمایت همه‌جانبه‌ی آمریکا از رژیم صهیونیستی، آینه‌ای از یک جنگ سردِ نوین میان آمریکا و چین است. جنگی که میدان اصلی آن دیگر اروپا نیست، بلکه غرب آسیا (خاورمیانه) است

سخن از بازار تبریز گفتن، فراتر از شرح یک شاهکار میراث جهانی است؛ سخن از سرچشمه هویت اقتصادی ملتی است که همواره نیازمند ارتباط با جهان بوده است.

امروز، ایالات متحده به‌عنوان قدرت ماورای اقیانوس اطلس، در تلاش است تا از مسیر قفقاز و آسیای مرکزی ــ دو قطب ژئواکونومیک در حال احیا ــ راهی تازه به شرق، چین و خاورمیانه بیابد.

ایران طی کمتر از نیم قرن، از کشوری با وابستگی شدید به بیگانه، به قدرتی علمی، صنعتی و فناورانه با زیربنای مستقل انسانی تبدیل شده است. این تحول در شرایطی رخ داده که تقریباً هیچ کشور در حال توسعه‌ای، چنین مسیر دشواری را با تحریم‌های پیوسته پشت سر نگذاشته است