پس از دو دهه تلاش برای احیای نفوذ منطقه‌ای تحت لوای «دکترین نئوعثمانی»، سیاستی که هدف آن گسترش قدرت نرم و سخت آنکارا در جهان اسلام و حوزه مدیترانه شرقی بود، جمهوری ترکیه اکنون خود را در نقطه‌ای بحرانی و استراتژیک یافته است

همسویی ایران، چین و روسیه در مواجهه با سیاست‌های یکجانبه‌گرایانه غرب، به یک ضرورت عملیاتی تبدیل شده است که منافع امنیتی و اقتصادی هر سه کشور را در محورهای استراتژیک قفقاز و آسیای مرکزی تضمین می‌کند.

باکو و آلماتی، در حال تعمیق روابط خود با رژیم صهیونیستی هستند. این تحولات، که شامل سرمایه‌گذاری‌های کلان در حوزه انرژی و دسترسی به فناوری‌های پیشرفته نظامی و غیرنظامی می‌شود، نمایانگر یک تغییر ژئوپلیتیکی جدید در منطقه است

تبریز تنها هویت یک شهر نیست، بلکه نشانه‌ای از پیوستگی تمدنی در قلب آذربایجان است، جایی که از هزاران سال پیش تا امروز، مرکز داد و ستد، اندیشه و پایداری ایرانی بوده است

ایران سرزمین مردان دلاور است؛ از آریو برزن، سورنا، رستم، فردوسی، ابن‌مقفع، نظام‌الملک، شمس‌الدین علی و دیگران تا ستارخان به دوره زمانی مشروطه؛ که از وی تا امروز ادامه می‌یابد.

استراتژی «راه ترامپ» که هدف نهایی آن تثبیت نفوذ آمریکا در مسیرهای استراتژیک منطقه است، یکی از مهم‌ترین رویکردهای سیاست خارجی دولت واشنگتن در قفقاز محسوب می‌شود.

حمایت همه‌جانبه‌ی آمریکا از رژیم صهیونیستی، آینه‌ای از یک جنگ سردِ نوین میان آمریکا و چین است. جنگی که میدان اصلی آن دیگر اروپا نیست، بلکه غرب آسیا (خاورمیانه) است

روابط آنکارا و تل‌آویو که زمانی بر پایه منافع مشترک امنیتی، به‌ویژه در دوران جنگ سرد و مهار نفوذ شوروی، بنا شده بود، اکنون به نقطه‌ای رسیده است که عمق شکاف‌های ایدئولوژیک و ژئوپلیتیک آن‌ها به وضوح نمایان شده است

در بیست‌وششم آبان ماه ۱۳۲۴ دولت وقت ایران به صراحت نسبت به رفتار ارتش شوروی در استانِ آذربایجان اعتراض کرد و این اعتراض را به عنوان اقدامی رسمی در سطح بین‌المللی ثبت نمود.

توماس باراک که در نگاه رسمی، «سفیر آمریکا در ترکیه» معرفی می‌شود، در واقع از پشت صحنه‌ی دیپلماسی، طرحی بزرگ‌تر برای خاورمیانه را هدایت می‌کند؛ طرحی که از دریای کاسپین تا سواحل مدیترانه امتداد دارد و در نهایت، هدفش محاصره‌ی ایران از بیرون و فشار از درون است.