آذربایجان که در شاهنامه از برای رعایت وزن به‌شکل «آذرآبادگان» آمده، دیار و سرزمین «آزادگان» یعنی «ایرانی‌ها» شناخته شده است؛ چه‌این‌که به یقین می‌دانیم مراد از آزادگان در سرتاسر شاهنامه ایرانی‌ها هستند.

پس از بیش از دو دهه حکومت اردوغان، ساختار سیاسی کشور وارد مرحله‌ای از بازنگری بنیادین شده است که بر اساس  آن برای تصویب قانون اساسی جدیدی تلاش می‌شود که سرنوشت شخص اردوغان را در مقام رئیس‌جمهور تعریف خواهد کرد

بحران منابع در ایران دیگر صرفاً دغدغه نهادهای محیط‌زیستی نیست؛ به معضل اقتصادی، امنیتی و اجتماعی بدل شده است. دو محور اصلی این بحران، یعنی آب و انرژی، امروز در نقطه‌ای حساس قرار دارند.

پس از دو دهه تلاش برای احیای نفوذ منطقه‌ای تحت لوای «دکترین نئوعثمانی»، سیاستی که هدف آن گسترش قدرت نرم و سخت آنکارا در جهان اسلام و حوزه مدیترانه شرقی بود، جمهوری ترکیه اکنون خود را در نقطه‌ای بحرانی و استراتژیک یافته است

نام «خلیج فارس» نه‌تنها بخشی از میراث کهن ایران‌زمین را بازتاب می‌دهد، بلکه در طی هزاران سال، در آثار مکتوب و اسناد رسمی تمدن‌های متعدد از شرق تا غرب جهان، با همین عنوان ثبت و تأیید شده است.

از روزگاران کهن تا دوران معاصر، شاعران و نویسندگان آذربایجان و اران، زبان دل و تفکر جامعه خود را با واژه‌هایی آکنده از معنا و عشق به انسان و سرزمین آفریده‌اند. آذربایجان همواره در قلمرو فرهنگ ایرانی–آذری جایگاهی ویژه داشته و نام‌هایی را پرورده که آوازه‌شان از مرزها فراتر رفته است.

شاهنامه‌ ی فردوسی را از هر زاویه‌ای که بنگریم، دریای بیکرانی است از حکمت و عبرت؛ از درس زندگی و حکمرانی تا ناپایداری و فریبندگی دنیای مادی و آموزه‌های ژرف اخلاقی چون مرگ‌اندیشی، پرهیز از آزمندی و دنیادوستی، و افسوس بر کسانی که از تاریخ نمی‌آموزند و پند نمی‌گیرند.

کریدور خلیج فارس– دریای سیاه طرحی است که در سطحی بسیار فراتر از ترانزیت کالا تعریف می‌شود. این پروژه اتصال بندرعباس ایران را از طریق ارمنستان و گرجستان به بنادر دریای سیاه (و در نهایت اروپا) ممکن می‌سازد.

نظامی گنجوی، شاعر بزرگ حماسی و غنایی، یکی از درخشان‌ترین نمادهای پیوند فرهنگی عمیق میان قفقاز با ایران است. او هرچند در گنجه (بخشی از ایران تاریخی در قفقاز) زاده شد، اما سروده‌هایش وقف عشق و ارادت بی‌قید و شرط به ایران زمین است.

همسویی ایران، چین و روسیه در مواجهه با سیاست‌های یکجانبه‌گرایانه غرب، به یک ضرورت عملیاتی تبدیل شده است که منافع امنیتی و اقتصادی هر سه کشور را در محورهای استراتژیک قفقاز و آسیای مرکزی تضمین می‌کند.