اصلاحیه مجلس جمهوری آذربایجان، که به بهانه ممنوعیت «اجبار کودکان به اعتقاد دینی» تصویب شده، در عمل به معنای ممنوعیت تربیت دینی کودکان بر اساس مبانی تشیع است و نشانه‌ای آشکار از سیاست سیستماتیک شیعه‌ستیزی در این کشور به شمار می‌رود.

یکی از این چهره‌های پرجدل تاریخ شفاهی، شخصیت «کوراوغلو» است؛ فردی که در روایت‌های مردمی آذربایجان، آناتولی و قفقاز، گاه قهرمان عدالت‌خواه و گاه راهزنی گستاخ و شورشی تصویر شده است...

«جم‌خانه»‌ها، نه تنها محل عبادت، بلکه مرکز آموزش اخلاق و پیوند اجتماعی علویان‌ هستند و چنین جایگاهی، جم‌خانه را در ذهن علویان معادل مسجد یا کلیسا قرار می‌دهد. اما وزارت شهرسازی ترکیه مصوبه‌ای منتشر کرد که جایگاه حقوقی جم‌خانه‌ها را به‌عنوان «مراکز فرهنگی» تعیین می‌کند!

"جروزالم تایمز" نوشته که «دولت ترامپ در حال بررسی امکان اعمال یک محاصره دریایی علیه ایران است....» اگر آمریکا بخواهد چنین سناریویی را علیه جمهوری اسلامی ایران به اجرا درآورد، پیامدهای اقتصادی و بین‌المللی آن ابعاد گسترده‌ای خواهد داشت

اعتراضات داخلی در ایران طی ماه‌های گذشته، نه تنها در محافل داخلی، بلکه در اتاق‌های فکر و مراکز سیاست‌گذاری قدرت‌های بزرگ جهانی، به ویژه آمریکا و رژیم صهیونیستی، به عنوان یک نقطه عطف و فرصتی طلایی برای پیشبرد اهداف ژئوپلیتیک نگریسته می‌شد

باکو قصد دارد بزرگ‌ترین پایگاه نظامی ناتو در قفقاز جنوبی را در خاک خود احداث کند. این تحول، اگرچه هنوز در مرحله‌ی اعلام رسانه‌ای است، اما می‌توان از آن به‌عنوان نقطه‌ی عطفی تازه در بازتعریف موازنه‌ی قدرت در قفقاز یاد کرد.

جاه‌طلبی ژئوپولیتیکی ترکیه دیگر صرفاً به مرزهای خاورمیانه محدود نیست، بلکه تا اعماق قفقاز، آسیای مرکزی و سواحل دریای خزر گسترش یافته است. رؤیای دیرینه‌ای که در ادبیات سیاسی ترکیه از آن با عنوان «جهان ترک» یا پروژه‌ی «توران» یاد می‌شود

اعتراضات اخیر واکنشی طبیعی و منطقی به شرایط سخت اقتصادی است. اما نکته مهم نحوه بهره‌برداری‌های سیاسی و رسانه‌ای از آن است که لزوم تحلیل دقیق و عمیق این رویدادها را بیش از پیش نمایان می‌کند.

در جنگ کریدورها، بازیگران به دنبال کسب قدرت، نفوذ و برتری در سطح جهانی هستند و از ابزارهای مختلفی مانند سرمایه‌گذاری، دیپلماسی و حتی قدرت نظامی برای رسیدن به اهداف خود استفاده می‌کنند.

سیاست خارجی ترکیه در قبال بحران سوریه، طی یک دهه گذشته، از یکی از تهاجمی‌ترین دوران‌های خود به وضعیتی رسیده است که می‌توان آن را «بن‌بست استراتژیک» نامید