کریدور داوود طرحی است که از دل سیاست‌های ژئوپلیتیکی رژیم صهیونیستی برای تغییر ساختار منطقه و ایجاد مسیرهای جدید نفوذ سیاسی، نظامی و اقتصادی متولد شده است. این پروژه نه‌تنها سوریه، لبنان و عراق را هدف گرفته، بلکه به‌صورت خاص برای محاصره ایران برنامه دارد!

در سال‌های اخیر، تحولات ژئوپلیتیکی در خاورمیانه، زمینه‌ساز ظهور طرح‌هایی راهبردی شده که هدف آن‌ها بازتعریف موازنه قدرت و گسترش حوزه نفوذ بازیگران منطقه‌ای است. یکی از این طرح‌ها، پروژه‌ای استراتژیک با نام «دالان داوود» است

در کوران جنگ ۱۲روزه میان ایران از یک‌سو و رژیم صهیونیستی با حمایت آمریکا از سوی دیگر، یک حقیقت کمتر دیده شد که شاید از تمام تجهیزات و فنون جنگی مؤثرتر بود! و آن چیزی نبود جز «وحدت مردم ایران»

بنیامین نتانیاهو، بار دیگر در برابر دادگاه قرار گرفت؛ نه برای مسائل امنیتی یا تصمیمات جنگی که عامل شهادت و کشته شدن هزاران هزار زن و مرد در لبنان، فلسطین، ایران، سوریه و... بود، بلکه به اتهام فساد مالی، اختلاس و سوء‌استفاده از قدرت

رسانه‌ها در زمان جنگ نقش حیاتی و چندگانه‌ای ایفا می‌کنند. از اطلاع‌رسانی و شکل‌دهی به افکار عمومی گرفته تا تأثیرگذاری بر تصمیمات سیاسی و نظامی، و حتی اجرای عملیات روانی

دالان زنگزور، که قرار بود تحت نظارت روسیه باشد، به یکی از نقاط کانونی اختلاف تبدیل شده است. ارمنستان و جمهوری آذربایجان هر دو به دنبال کاهش نقش روسیه در این مسیر تجاری مهم هستند که بخشی از کریدور میانی تجارت بین چین و اروپا محسوب می‌شود

قفقاز جنوبی در دهه‌های اخیر به یکی از حساس‌ترین نقاط تقابل ژئوپلیتیکی بدل شده است. جایگاه راهبردی این منطقه در اتصال آسیای مرکزی، روسیه، ایران، ترکیه و اروپا از یک‌سو، و تنش‌های مداوم در روابط میان جمهوری آذربایجان، ارمنستان و بازیگران فرامنطقه‌ای از سوی دیگر، آن را به میدان فشرده‌ای از رقابت‌های پیچیده تبدیل کرده است

ایران یکی از نخستین کشورهایی بود که استقلال باکو را به رسمیت شناخت؛ کشوری با دین و تاریخی مشترک با ایران و البته زبانی مشترک با بخش بزرگی از مردم شمال‌غرب ایران

در سال‌های اخیر، قفقاز جنوبی به یکی از محورهای اصلی منازعات ژئوپلیتیکی در اوراسیا تبدیل شده است. و یکی از تحولات بحث‌برانگیز در این منطقه پروژه‌ی دالان زنگزور است

بعد از استقلال جمهوری کوچک آذربایجان در شمالغرب ایران، تهران جزو اولین دولت‌هایی بود که استقلال این کشور را به رسمیت شناخت. از آن زمان تاکنون، روابط تهران و باکو دوره‌های متنوعی از همکاری، سردی، و گاه تنش را تجربه کرده است.