چله در نگاه نخست، شاید تنها جشنی برای گذر از بلندترین شب سال و استقبال از بازگشت خورشید به نظر برسد، اما در لایه‌های عمیق‌تر، این آیین کهن حکم «نخ تسبیح» را در تسبیح هزاردانه فرهنگ‌های منطقه ایفا می‌کند.

ترکیه در سال‌های اخیر تلاش کرده همزمان در دو جبهه‌ی متضاد امتیازگیری کند؛ از سویی به عنوان عضو کلیدی ناتو، خود را متحد استراتژیک غرب نشان می‌داد و از سوی دیگر، با چرخشی ناگهانی به سمت کرملین، عمیق‌ترین پیوندهای نظامی و انرژی را با روسیه برقرار می‌ساخت

قوم‌گرایی نوعی «معماری سیاسی-فرهنگی» هوشمندانه است که طی آن، هویت‌های قومی نه‌تنها حفظ، بلکه بازتعریف و بازسازی می‌شوند تا به عنوان ستون‌های یک بنای جدید سیاسی مورد استفاده قرار گیرند.

تغییر زبان مردم آذربایجان از زبان‌های ایرانی از جمله آذری فهلوی به ترکی آذربایجانی، فرایندی طولانی، پیچیده و چندوجهی است که پیوندی عمیق با تحولات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی منطقه دارد.

سخن گفتن از «ملیت» و مذموم تر از آن نژاد، برای عارف و شاعری چون مولانا که خود را از قید مکان و زمان رها کرده و می‌گوید؛ «چه تدبیر ای مسلمانان که من خود را نمی‌دانم / نه ترسا نه یهودم من، نه گبرم نه مسلمانم»، در نگاه نخست شاید متناقض به نظر برسد

چرا ایران برخلاف بسیاری از امپراتوری‌های باستانی هرگز به طور کامل فرو نپاشید و اگر هم زخمی برداشت، دوباره التیام یافت؟ پاسخ در یک کلمه نهفته است: «وحدت ملی»؛ اما نه یک وحدت دستوری و خشک، بلکه وحدتی ارگانیک، منعطف و برآمده از شعور تاریخی ساکنان این فلات.

اگر مردم آذربایجان نمی‌خواستند، کار ارتش مرکزی برای درهم کوبیدن عوامل فرقه دموکرات آذربایجان بسیار سخت و پیچیده بود و اگر مردم در کنار ارتش سرخ و پیشه‌وری قرار می‌گرفتند، هیچ نیرویی نمی‌توانست اراده آنان را خدشه‌دار کند!

زهتابی فعالیت خود را از معلمی در تبریز آغاز کرد؛ در پی سرنگونی فرقه دموکرات به دست مردم آذربایجان و فرار به کشور شوروری، سال‌های متمادی را در زندان‌های سیبری گذراند و سپس در بغداد و زیر نظر حزب بعث، به تدریس و فعالیت‌های سیاسی علیه ایران پرداخت

ایران نامی گره‌خورده با نفت و انرژی است. کشوری که بر روی یکی از بزرگترین ذخایر هیدروکربوری جهان نشسته است، علی‌القاعده باید صادرکننده بلامنازع فرآورده‌های نفتی از جمله بنزین باشد. اما واقعیتِ امروزِ خیابان‌ها و پالایشگاه‌های ایران، روایتی معکوس و نگران‌کننده را بازگو می‌کند.

مقاومت ابوالحسن اقبال آذر در مقابل زیاده خواهی فرقه‌ی دموکرات پیشه‌وری، یکی از درخشان‌ترین نمودهای اراده ملی مردم آذربایجان علیه خود فروختگان بود که در صحنه هنر و مدیریت شهری تبلور یافت.