گروه سیاسی/ سردبیر: در روزهای پرآشوبی که منطقه در التهاب جنگ و آتش‌بس شکننده میان ایران و جبهه غربی ـ صهیونیستی به سر می‌برد، نه فقط توپخانه‌ها، که قلم‌ها، دوربین‌ها و تریبون‌ها هم در حال آزمون‌اند. آزمون بزرگ ملت ایران در این روزها، صرفاً مقاومت نظامی یا دیپلماتیک نیست، بلکه مهم‌تر از آن، حفظ و تعمیق انسجام ملی در برابر دشمنی است که تلاش دارد جامعه را از درون فرسوده و قطعه‌قطعه کند.

در چنین فضایی، سخن رهبر معظم انقلاب، چون نقشه راهی برای عبور از پیچ تاریخی فعلی است. ایشان فرمودند: «مردم با ظاهرهای گوناگون و جهت‌گیری‌های سیاسی متفاوت پای ایران عزیز آمدند. این اتحاد ملی را حفظ کنید.»

این جمله، یک تغییر پارادایم در روایت مقاومت و میهن‌دوستی است. تصویری که در آن، ایران فقط با یک گروه، یک مذهب، یک حزب یا یک نوع پوشش تعریف نمی‌شود؛ بلکه با همه آن‌ها، با تمام رنگ‌ها، سلایق و تفاوت‌ها معنا پیدا می‌کند. ایران یعنی ما! همه‌ی ما!

فراتر از خطوط؛ کنار هم در یک جبهه

در ادبیات رایج سیاسی، معمولاً انسجام را بر مبنای ایدئولوژی یا یکسان‌سازی تعریف می‌کنند. اما رهبری در بیانی هوشمندانه، وحدت ملی را نه در حذف تفاوت‌ها، بلکه در پذیرش آن‌ها در دل یک هدف مشترک ترسیم می‌کنند. این یک جهش مفهومی مهم است: «ما یکسان نیستیم، اما یک‌قلبیم برای ایران»

در روزهای جنگ ۱۲ روزه، تصویرهای میدانی، شاهدی زنده بر این واقعیت بودند؛ دخترانی با پوشش متفاوت، جوانانی با ظاهرهایی خارج از الگوهای رسمی، پیرمردی سنتی کنار دانشجویی با موهای رنگ‌شده، همه در صف پشتیبانی از کشور و در میدان تحلیل و روایت صحیح از جنگ.

رهبری این تصویر را دیدند و به رسمیت شناختند. این یعنی سنگر نهایی ما نه در یکدستی، که در همدلی است.

این وطن، خانه همه ماست

وقتی دشمن حمله می‌کند، دیگر نمی‌پرسد که چه کسی چادری است یا بی‌حجاب، اصولگراست یا اصلاح‌طلب، مذهبی است یا دگراندیش. دشمن، موشک را برای “ایران” فرستاده؛ و ایران فقط یک جغرافیا نیست، یک ملت است با همه تفاوت‌ها. و در این میان بیانات رهبری، در واقع تعیین مرز تساهل و تسلیم است:

– تساهل یعنی پذیرش تنوع داخلی در کنار هم برای هدفی برتر؛ یعنی حفظ سنگر ملی در برابر دشمن خارجی بدون شرط‌گذاری اعتقادی.

– و تسلیم، آن‌جاست که این تنوع، به تفرقه بدل شود؛ و دشمن از همین شکاف‌ها برای نفوذ استفاده کند.

در جنگ ترکیبی، نقطه اصلی تمرکز دشمن، نه فقط خطوط مرزی، بلکه شکاف‌های درونی جامعه است؛ خط میان زن و مرد، مذهب و قوم، نسل‌ها، طبقات، و سبک‌های زندگی. اگر نگذاریم این خطوط، به مرزهای تخریب‌گر بدل شود، جنگ را برده‌ایم؛ حتی اگر ادامه داشته باشد.

وحدت ملی، فقط یک شعار نیست

امروز وقت آن است که این جمله را از حالت کلیشه‌ای خارج کنیم: «همه با هم، برای ایران» نه‌فقط در مراسم‌ها، بلکه در زیست واقعی‌مان. وقت آن است که قدر این تنوع داخلی را بدانیم، و به‌جای حذف یا برچسب‌زدن، آن را به یک مزیت برای مقاومت ملی بدل کنیم.

رهبر انقلاب، با این جمله، ما را به این بلوغ سیاسی و اجتماعی دعوت کردند: «همه آمده‌اند، همه مانده‌اند، و همه باید بمانند؛ برای ایران»

این یعنی انسجام ملی، نه در قالب‌ها، بلکه در حقیقتی فراتر از همه آن‌ها: عشق به ایران.