گروه سیاسی/ سردبیر؛ روزهایی که منطقه غرب آسیا بار دیگر با طوفانی از بحران‌ها مواجه است، نام ایران به عنوان یکی از بازیگران کلیدی منطقه، بیش از همیشه در کانون توجه قرار دارد. از سویی تهدیدات رژیم صهیونیستی نسبت به حمله نظامی و از سوی دیگر تلاش رسانه‌های بیگانه برای برهم زدن انسجام داخلی، ما را به سوی یک واقعیت غیرقابل انکار سوق می‌دهد: لزوم تقویت اعتماد متقابل بین مردم و نظام در شرایط بحرانی.

تجربه‌های تاریخی ایران، به‌ویژه در دوران دفاع مقدس، نشان داده است که رمز موفقیت کشور در مواجهه با تهدیدهای خارجی، همبستگی ملی و وحدت درونی بوده است. در شرایطی که سایه تهدید نظامی بر سر کشور سنگینی می‌کند، اعتماد مردم به نهادهای حاکمیتی و در مقابل، صداقت و شفافیت نظام با مردم، می‌تواند پدافندی مؤثرتر از هر سامانه موشکی باشد.

مقام معظم رهبری نیز با درک حساسیت این برهه، به‌روشنی بر اهمیت وحدت کلام و اجتناب از تفرقه‌افکنی‌های بی‌مورد تأکید کردند. ایشان فرمودند: «وفاداری به نظام با زبان، شور و هیجانی عمومی در این شرایط لازم است؛ بحث و جنجال در مسائل کوچک، مضّر است»

این بیان، فراتر از یک توصیه سیاسی، نقشه راهی برای عبور از بحران‌های پیش‌رو است. شرایط بحرانی، به‌ویژه شرایط جنگی، زمانی خطرناک‌تر می‌شود که انرژی ملی صرف مسائل فرعی، اختلافات داخلی و جنجال‌های کم‌اهمیت شود.

اعتماد، دوطرفه است

در چنین شرایطی، اعتماد نباید صرفاً از مردم به نظام مطالبه شود، بلکه نظام نیز باید با اقدامات مؤثر، گوش شنوا، و اطلاع‌رسانی شفاف، پاسخ‌گوی این اعتماد باشد. اگر مردم احساس کنند که نظرات‌شان شنیده می‌شود، دغدغه‌های‌شان دیده می‌شود و امنیت‌شان اولویت نخست کشور است، انگیزه و عزم آن‌ها برای دفاع از سرزمین، چند برابر خواهد شد.

وحدت، نسخه عبور از تهدیدها

آنچه امروز دشمنان ایران در پی آن هستند، نه صرفاً حمله نظامی، بلکه بر هم زدن اتحاد داخلی است. در فضای التهاب‌آمیز جنگ احتمالی، کوچک‌ترین شکاف اجتماعی، به عاملی برای نفوذ دشمن بدل می‌شود. در مقابل، اتحاد میان آحاد جامعه – اعم از مسئولان، نخبگان و عموم مردم – سپری خواهد بود در برابر هر نوع تجاوز.

شاید سؤال برخی این باشد که نقش مردم در شرایط جنگی چیست؟ پاسخ روشن است: پشتیبانی از نیروهای مسلح، پرهیز از شایعه‌پراکنی، تقویت روحیه ملی، و همراهی با تصمیمات کلان کشور.

و سخن پایانی

جنگ، اگرچه یک فاجعه انسانی است، اما همزمان می‌تواند آینه‌ای از اقتدار ملی باشد؛ به شرط آنکه پایه‌های اعتماد ملی مستحکم شده و وفاداری متقابل بین مردم و نظام، نه فقط در گفتار، بلکه در عمل تقویت شود. دشمن اگر احساس کند ملتی متحد و باایمان در برابرش ایستاده، پیش از شلیک نخستین گلوله، شکست را پذیرفته است.