«فرقه دموکرات آذربایجان» با رهبری جعفر پیشه‌وری، نه تنها نمادی از شورش منطقه‌ای، بلکه ابزاری در دست شوروی برای فشار بر دولت مرکزی تهران بود تا امتیازات حیاتی، به‌ویژه در حوزه نفت، به دست آید

نام «خلیج فارس» نه‌تنها بخشی از میراث کهن ایران‌زمین را بازتاب می‌دهد، بلکه در طی هزاران سال، در آثار مکتوب و اسناد رسمی تمدن‌های متعدد از شرق تا غرب جهان، با همین عنوان ثبت و تأیید شده است.

هر از چندگاهی تلاش‌هایی سیستماتیک و غیر علمی صورت می‌گیرد تا افسانه‌ی «دده قورقود» را به عنوان «حماسه طبیعی ترک زبانان آذربایجان» معرفی کنند. این ادعا، که غالباً با انگیزه‌های سیاسی منتشر می‌شود، نیازمند بازبینی دقیق علمی و تاریخی است

کتاب «دیوانه بوده!» افق‌های تازه‌ای از بُن‌مایه‌های فرهنگی و زبانی آذربایجان را پیش روی خواننده می‌گشاید. نویسنده‌ در قالب گفت‌وگویی گسترده و پرکشش میان دو شخصیت، تاریخ، سیاست و فرهنگ منطقه را با نگاهی انتقادی و درعین‌حال ادبی بازتاب می‌دهد.

پاسخ به یک سوال؛ «آیا ایدئولوژی قومی که در میان قشر روشنفکر آذربایجانی در ایران مطرح می‌شود، مبتنی بر اصالت قومی آذربایجانی‌ها و طرد قوم‌های دیگر است؟ آیا آنها در پی تجزیه‌طلبی هستند؟»

تغییر نام "سبلان" به "ساوالان" نه تنها کمکی به حل مشکلات اصلی مردم اردبیل نمی‌کند، بلکه تمرکز جامعه را از مسائل مهم به سمت مناقشات کم‌اهمیت منحرف می‌سازد. تمرکز اصلی باید بر معیشت و توسعه منطقه باشد، نه بازی با نام‌ها.

سازمان کشورهای تُرک در نشست‌ اخیر، زمزمه‌هایی از یک انسجام راهبردی عمیق‌تر را به گوش جهانیان رسانده است. این تحول، یک رویداد حاشیه‌ای نیست؛ بلکه می‌تواند به مثابه گسستی مهم در توازن قدرت منطقه‌ای، به ویژه در منطقه وسیع اوراسیا و قفقاز، تعبیر شود

برخی کشورها دارای یک زبان محوری هستند که نقش زبان ملی و زبان رسمی را ایفا می‌کند. ایران از جمله معدود کشورهایی در جهان است که چنین یگانگی زبانی را تجربه می‌کند؛ جایی که زبان فارسی، پیونددهنده عمیق گذشته تاریخی با حال و آینده است.

دانشگاه تبریز به عنوان دومین دانشگاه بزرگ کشور با بیش از ۲۴ هزار دانشجو، نقشی محوری در آموزش عالی ملی ایفا می‌کند. نکته حائز اهمیت، حضور چشمگیر هزاران دانشجوی خارجی در این دانشگاه است که اغلب آن‌ها را دانشجویان عراقی تشکیل می‌دهند

بازخوانی اندیشه‌ها و اشعار محمدحسین شهریار تبریزی، از جمله گنجینه‌های بی‌بدیل است که شعرش نه تنها جلوه‌گاه عواطف انسانی، که میعادگاه عشق به ایران و وحدت اقوام آن است