گروه سیاسی/ سردبیر: ترکیه تلاش کرده با حمایت از رژیم جدید سوریه و ترویج «اعتدال» ظاهری، ثبات مرزها و منافع خود را حفظ کند. اما شواهد نشان می‌دهد این استراتژی به شکست گراییده است؛ زیرا اعتدال تبلیغ‌شده بیشتر بر تغییر برند سیاسی تأکید داشته تا تحول ساختاری در حکمرانی و حقوق اقلیت‌ها.

اهدف ترکیه در سوریه
هدف آنکارا ایجاد دولت مرکزی قدرتمند در دمشق برای جلوگیری از آشفتگی در مناطق مرزی و مهار نفوذ کردها است.
ابزارهای ترکیه شامل نفوذ دیپلماتیک، کنترل مرزها و حمایت از بازیگران میدانی مانند هیئت تحریر الشام (با رهبری جدید «احمد الشرع») است.

نقیصه اصلی استراتژی ترکیه
۱- اعتدال به‌عنوان نمایش سیاست خارجی نه اصلاحات داخلی: تلاش برای تبدیل گروه‌های جهادی فراملی به بازیگران محلی عملیاتی شده اما نه به‌معنای پذیرش چندپارچگی یا حقوق اقلیت‌ها.
۲- تمرکز بر ثبات سطحی و متحدسازی قدرت مرکزی به‌جای توزیع قدرت و تضمین حقوق شهروندی.

پیامدهای عملی و سیاسی
رژیم جدید رفتارهای سرکوبگرانه و تبعیض‌آمیز علیه علوی‌ها و دروزی‌ها را دنبال می‌کند و ساختار دولت مبتنی بر سلطه را تقویت می‌کند.
سرکوب اقلیت‌ها نه تنها رژیم را تحکیم نکرده، بلکه منابع جدیدی برای درگیری و مقاومت فراهم ساخته است.
سرکوب اقلیت‌ها موجب ورود میانجیان یا حامیان خارجی مانند اسرائیل برای حمایت از گروه‌هایی شده که هویتی تهدیدشده دارند.
قدرت‌های غربی در تمرکز بر تغییر آرایش خارجی رژیم (فاصله گرفتن از ایران، نزدیکی به اسرائیل) از مطالبات اساسی داخلی مانند تقسیم قدرت و حقوق اقلیت‌ها غفلت کرده‌اند.

محدودیت‌های عملی ترکیه
حمایت از مرکزگرایی همسو با ملاحظات داخلی آنکارا نسبت به فدرالیسم است، اما در عمل این رویکرد ثبات پایدار نمی‌سازد.
همچنین افزایش سرکوب و نادیده‌گرفتن مطالبات محلی می‌تواند موجب تحریک نهضت‌های مقاومتی و بحران‌های مرزی جدید شود.
در پایان باید گفت: استراتژی ترکیه که بر حمایت از یک دولت مرکزی به‌ظاهر «اعتدال‌گرا» تکیه دارد، تا کنون نتوانسته گذار معناداری پس از جنگ سوریه ایجاد کند. بدون تبدیل اعتدال به تغییرات واقعی در حکمرانی و حقوق اقلیت‌ها و بدون فشار مشروط جامعه جهانی، احتمال شکست این گذار و تداوم بی‌ثباتی در بلندمدت بسیار بالاست.