در جنگ کریدورها، بازیگران به دنبال کسب قدرت، نفوذ و برتری در سطح جهانی هستند و از ابزارهای مختلفی مانند سرمایه‌گذاری، دیپلماسی و حتی قدرت نظامی برای رسیدن به اهداف خود استفاده می‌کنند.

آنچه امروز تحت لوای ایدئولوژی «پان‌ترکیسم» در ایران و برخی مناطق همجوار مشاهده می‌شود، نه پاسداری از این میراثِ عاطفی، بلکه حرکتی خزنده برای جایگزینی «زبانِ مادری» با یک مفهوم برساخته و مهندسی‌شده به نام «زبانِ مادر» است

سیاست خارجی ترکیه در قبال بحران سوریه، طی یک دهه گذشته، از یکی از تهاجمی‌ترین دوران‌های خود به وضعیتی رسیده است که می‌توان آن را «بن‌بست استراتژیک» نامید

فوتبال ایران که از منظر کیفیت فنی، زیرساختی و درآمدهای عملیاتی فرسنگ‌ها با استانداردهای جهانی فاصله دارد، به ناگاه به بستری برای «دلارسوزی» هلدینگ‌های بزرگ پتروشیمی و صنایع معدنی تبدیل شده است

آنگاه که دیدگاه‌های قومیت‌گرا بر این موج تیره سوار شوند و از آب گل‌آلود، ماهی خویش برگیرند، شایستۀ کشوری با تمدن‌سازی اسلامی و باشکوه ایران نخواهد بود.

فوتبال، به دلیل دربرگیری توده‌های عظیم مردم، توانایی منحصربه‌فردی در ایجاد «همبستگی اجتماعی» دارد. با این حال، می‌تواند به تیغی دو لبه تبدیل شود؛ جایی که میدان مسابقه، به‌جای محلی برای وحدت، به بستری برای بازتولید شکاف‌های قومی تبدیل می‌گردد.

جست‌وجوی هویت، تلاشی طبیعی برای شناخت خویشتن و پیوند با گذشته‌ای است که فرد را به تبار، زبان و فرهنگی خاص متصل می‌کند. این میل به خودشناسی نه تنها مذموم نیست، بلکه می‌تواند مایه غنای فرهنگی یک سرزمین متکثر باشد

اقتصاد ایران در نخستین روزهای زمستان ۱۴۰۴، در وضعیتی قرار گرفته است که دیگر نمی‌توان با واژگان معمول و آمارهای تقلیل‌یافته، عمق بحران معیشتی آن را توصیف کرد.

تحریم‌های گسترده غرب علیه روسیه پس از بحران اوکراین و فشارهای اقتصادی مداوم بر ایران، این دو قدرت منطقه‌ای را به سمت بازتعریف مسیرهای تجاری و استراتژیک خود سوق داده است

برای ایران، که به حکم ضرورت‌های جغرافیایی در قلب هارتلند زمین قرار گرفته، «قوی‌تر شدن» نه یک انتخاب در میان گزینه‌های مختلف، بلکه تنها راهبرد حیاتی برای بقا، ثبات و پیشرفت است