روابط میان باکو و تل‌آویو از یک همکاری سنتی بر پایه‌ی انرژی و امنیت، به یک شراکت استراتژیک و چندبعدی تغییر ماهیت داده که بیانگر ورود دو کشور به عصر جدیدی از همکاری‌های تکنولوژیک است

قفقاز جنوبی، این باریکه‌ی استراتژیک میان دریای کاسپین و سیاه، بار دیگر به کانون اصلی رقابت قدرت‌های جهانی بدل شده است. اما این بار، بازی نه بر سر خطوط مرزی سنتی، بلکه بر سر «ژئوپلیتیکِ سرعت» و «لجستیکِ سیاسی» است

سفیر پیشین اسرائیل در ترکیه اعلام کرده پیام‌هایی که به آنکارا ارسال می‌شود بازدارنده نیست، بلکه ترکیه را به آماده‌سازی‌های نظامی سوق می‌دهد. او درباره احتمال رویارویی در سوریه و همچنین خطر گشوده شدن «جبهه هشتم» هشدار داده است

پس از دو دهه تلاش برای احیای نفوذ منطقه‌ای تحت لوای «دکترین نئوعثمانی»، سیاستی که هدف آن گسترش قدرت نرم و سخت آنکارا در جهان اسلام و حوزه مدیترانه شرقی بود، جمهوری ترکیه اکنون خود را در نقطه‌ای بحرانی و استراتژیک یافته است

باکو و آلماتی، در حال تعمیق روابط خود با رژیم صهیونیستی هستند. این تحولات، که شامل سرمایه‌گذاری‌های کلان در حوزه انرژی و دسترسی به فناوری‌های پیشرفته نظامی و غیرنظامی می‌شود، نمایانگر یک تغییر ژئوپلیتیکی جدید در منطقه است

روابط آنکارا و تل‌آویو که زمانی بر پایه منافع مشترک امنیتی، به‌ویژه در دوران جنگ سرد و مهار نفوذ شوروی، بنا شده بود، اکنون به نقطه‌ای رسیده است که عمق شکاف‌های ایدئولوژیک و ژئوپلیتیک آن‌ها به وضوح نمایان شده است

تغییر مسیر آشکار در روابط دیرینه و اغلب پیچیده میان ترکیه و رژیم صهیونیستی، اکنون از یک «اصطکاک دیپلماتیک» به یک «بحران استراتژیک» تبدیل شده که ابعاد آن از حوزه سیاسی فراتر رفته و مستقیماً امنیت ملی و توان نظامی ترکیه را هدف قرار داده است

توماس باراک که در نگاه رسمی، «سفیر آمریکا در ترکیه» معرفی می‌شود، در واقع از پشت صحنه‌ی دیپلماسی، طرحی بزرگ‌تر برای خاورمیانه را هدایت می‌کند؛ طرحی که از دریای کاسپین تا سواحل مدیترانه امتداد دارد و در نهایت، هدفش محاصره‌ی ایران از بیرون و فشار از درون است.

سوریه به‌عنوان یکی از پیچیده‌ترین و طولانی‌ترین درگیری‌های منطقه‌ای، به محلی برای منازعات نیابتی میان بازیگران منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای تبدیل شده است. یکی از مهم‌ترین و کمتر مورد توجه قرار گرفته‌ترین جوانب این بحران، جنگ نیابتی بین ترکیه و رژیم اسرائیل است

حفظ استقلال، تأمین امنیت ملی و ارتقای جایگاه منطقه‌ای و بین‌المللی برای ایران، با چالش‌های ساختاری و تهدیدات بیرونی مضاعفی مواجه است. اقتدار ملی در چارچوب فکری نظام، نه صرفاً مجموعه‌ای از مؤلفه‌های سخت‌افزاری، بلکه ترکیبی هم‌افزا از قدرت سخت، قدرت نرم و قدرت هوشمند است.