گروه سیاسی/ سردبیر: جامعه‌ای که در تلاطمِ حوادثِ سهمگین، عیارِ وفاداری و سرِافرازیِ خود را در حماسه‌یِ عظیمِ بدرقه‌یِ امام شهیدش به اثبات رسانده، اکنون در نقطه‌یِ عطفی از تاریخِ خویش ایستاده است که بیش از هر زمانِ دیگری نیازمندِ چنگ زدن به ریسمانِ «وحدتِ کلمه» است. در فضایِ پرآشوبِ جهانی که دشمنِ حیله‌گر و جنایتکارِ آمریکایی با بهره‌گیری از تمامیِ ابزارهایِ رسانه‌ای و فشارهایِ اقتصادی، در پیِ شکاف افکنی در بدنه‌یِ ملت و مسئولان است، درکِ این حقیقت که اتحادِ مقدس نه یک شعارِ تزئینی، بلکه اصولی‌ترین ابزارِ بقا و پیشرفتِ کشور است، بیش از پیش ضرورت می‌یابد.

انقلابِ اسلامی که با اتکا به حضورِ مردم و هم‌افزاییِ نیروهایِ انقلابی به بار نشسته، برایِ صیانت از آرمان‌هایِ بلندِ خود و حفظِ عزّت و استقلالِ ایرانِ عزیز، راهی جز یکپارچگیِ تمام‌عیار در برابرِ هجمه‌هایِ بیرونی ندارد. دشمن همواره مترصدِ فرصتی است تا از خلأهایِ داخلی، تفاوت‌هایِ اجتماعی و اختلافاتِ سیاسی بهره‌برداری کرده و تصویری از ضعف و گسست را در اردوگاهِ انقلاب مخابره کند.

این نگاهِ راهبردی که صیانت از وحدت و پرهیز از تنازع، وظیفه‌ای همگانی بر دوشِ تک‌تکِ افرادِ جامعه است، نباید در لایه‌هایِ کلامی باقی بماند؛ بلکه باید به یک فرهنگِ عمومی بدل شود. در این مسیر، نقشِ مسئولان و عناصرِ دلباخته‌یِ انقلاب، سنگین‌تر و حساس‌تر است، چرا که رفتارهایِ آن‌ها می‌تواند موجباتِ انسجامِ ملی را فراهم آورده یا متأسفانه بذرِ ناامیدی و اختلاف را در جامعه بپاشد. تکرارِ این هشدار که نباید اجازه داد تفاوت‌هایِ سلیقه‌ای یا شکاف‌هایِ کاذبِ اجتماعی، به کینه‌هایِ دیرپایِ سیاسی بدل شود، گویایِ آن است که نظامِ حکمرانی برایِ عبور از گردنه‌هایِ صعبِ پیشِ رو، نیازمندِ هم‌افزاییِ حداکثری است.

اما در این میان، نکته‌یِ دقیق و حکیمانه‌ای که باید با دقتِ نظرِ انقلابی لحاظ شود، جایگاهِ «انتقاد» در بسترِ «اتحاد» است. هیچ‌کس نباید در مسیرِ نقدِ عملکردها، دچارِ افراط یا تفریط شود؛ به ویژه آن دسته از دلسوزان و پیشروانِ بصیرت که با اخلاص و خیرخواهی نسبت به رویکردِ مسئولان نگران‌اند. این دغدغه‌مندی، سرمایه‌ای بسیار ارزشمند برایِ نظام است و فی‌نفسه امری مطلوب و نشان‌دهنده‌یِ زنده بودنِ روحِ مطالبه‌گری در جامعه تلقی می‌شود. با این حال، باید توجه داشت که این رویکرد، مرزِ باریکی با آلوده شدن به رفتارهایِ ناعادلانه دارد. انتقاد باید به گونه‌ای بیان شود که اولاً منجر به ظلمِ ناخواسته بر بی‌گناهی نشود، چرا که چنین ظلمی، برکات و عنایاتِ الهی را که پشتیبانِ اصلیِ این نظام است، از بین می‌برد؛ و ثانیاً نباید بهانه‌ای به دستِ بدخواهان بدهد تا با بزرگ‌نماییِ این انتقادات، شیرازه‌یِ وحدت و انسجامِ اجتماعی را بگسلند. انتقادِ سازنده و خیرخواهانه، زمانی ارزشمند است که در مسیرِ رونق و شکوفاییِ امور قرار گیرد و نه در مسیرِ تضعیفِ پایه‌هایِ نظام. دشمنِ کینه‌توزِ ما، تنها زمانی به هزیمت و عقب‌نشینی تن می‌دهد که هیچ‌گونه علامتی از ضعف، تفرقه یا سستی در صفوفِ ما نیابد. هرگاه که ما این مراقبت‌هایِ ضروری را به صورتِ کامل و دقیق در عرصه‌یِ عمل به کار ببندیم و با هوشیاری، مانع از تبدیلِ تفاوت‌هایِ فکری به تنازعاتِ ویرانگر شویم، قدرتِ نرمِ نظامِ اسلامی چنان بر دشمنِ حیله‌گر فائق خواهد آمد که او را در محاسباتِ خود به بن‌بست خواهد کشاند.

تداومِ راهی که رهبرِ شهیدِ ما گشوده است، در گروِ پیوندِ میانِ بصیرتِ جمعی و عزمِ راسخ برایِ وحدت است. امروز بیش از هر زمانِ دیگری، تمامیِ ارکانِ جامعه اعم از مردمِ باوفا و مسئولانِ خدمتگزار، باید با تکیه بر مشترکاتِ بنیادینِ خود، در برابرِ جنگِ ترکیبیِ دشمن صف‌آرایی کنند و اجازه ندهند که صدایِ تفرقه، نوایِ حماسه‌سازِ ملت را به حاشیه براند؛ چرا که عزتِ ایران، تنها در سایه‌یِ این «اتحادِ مقدس» قابلِ تعریف و تداوم است و این عهدِ دوباره، عهدی است که با خونِ شهیدان و بصیرتِ ملتِ ایران، پیوندی ناگسستنی یافته است.